Get live statistics and analysis of Ziya Selçuk's profile on X / Twitter

Sanırım ilkokul ikinci sınıftayken öğretmenimiz “İki buçuk nasıl yazılır?” diye bir soru sormuştu. Bakkaldan bir buçuk ekmek alan bir çocuk olarak önce rakamla 2 yazdım ve hemen yanına iki rakamının üst tarafını yani yarısını yazdım. Öğretmen gördüğünde tokadı basıp ve “Sen hakikaten geri zekâlısın.” demişti. Yazdığım, öğretmenime göre doğru değildi belli ki. Ama ben, en azından anlaşılmayı bekliyordum😊 Bir çocuk, bir genç -bize göre- saçmalıyorsa emin olun “benimle alay etsinler” diyerek bunu yapmaz. Bilmediğinden, anlamadığından, öyle sandığından, bizimle bağ kuramadığından dolayı yapar. Bize göre –hata- olan bir şey onun gelişme, büyüme sancıları olabilir. Tüm çocukların icatlarına, niyetlerine, anlaşılma kaygılarına, sabırsızca çözüm aradıkları "saçma" sorularına 2 buçuk üzerinden 2 buçuk veriyorum:). Allah bereket versin.

Ben çocukken yere düşmüş ekmeği tıpkı düşen bir insanı kaldırır gibi kaldırırdık; dikkatle ve saygıyla. Görüyorum ki artık israf edilen ekmek “atık” olmuş. Ben çocukken sözlüklerde bugünkü anlamda “atık” kelimesi yoktu. Son 25-30 yıldır kullanılır oldu bu sözcük. Eskiden tehlikeli maddeler dışında atık olmazdı. Şimdi kâğıtlara, yiyeceklere, giysilere, metallere yani hemen her şeye atık denir oldu. Ben çocukken atık demezdik, “artık” derdik, arttı anlamında. Artıkları insanlar, hayvanlar, doğa bir şekilde yeniden değerlendirirdi. Komşular, tavuklar, kediler, kuşlar, karıncalar… Hepsiyle ortak bir soframız vardı. “Artık” ve “atık” kelimeleri arasında tek bir harf fark var. Keşke sadece öyle olsaydı. Çünkü Dünyayı yok eden bir fark var. Geri dönüşüm diye bir şey çıkardılar. Yani dediler ki “Biz tüketimden, doğayı kirletmekten vazgeçmeyiz ama günah çıkarmak için “geri dönüşüm” diyoruz” Nasrettin Hocam bu insanlar neden hala anahtarı kaybettiği yerde değil de ışık olan yerde arıyorlar? İstirham ediyorum, çocuklarımızı büyütürken sadece akademik konuları önemsemeyelim. Bir dilim ekmeğin ne demek olduğunu aç bir çocuğun gözleriyle öğretelim. Bir dilim ekmekle başlayan bu yolculuk, belki de çocuklarımızın dünyaya, insana, doğaya olan bakışını değiştirebilir. Ama lütfen önce siz inanın ve yaşayın. Ekmek sadece karnımızı doyurmaz, ruhumuzu da besler. Artık artıkları kıymetlimiz olarak görelim. Ben çocukken atık yoktu “katık” vardı. “Artık” çocuklarımıza “katık” olarak neyi miras bırakacağımızı yeniden düşünmenin zamanı hoş geldi. Gününüz güzel olsun.

"Üşüyorum, annemi istiyorum" diyen Filistinli çocuğun gözlerine bakabildik mi? Var mı bir cevabımız? Başka yöne baksak da olmuyor değil mi? Bakışlarımızı nereye kaydırsak cansız çocuklar var. İsimleri olmayan, artık bir ailenin göz bebeği, kız kardeş, ağabey olmayan, "cenaze" diye çağrılan yavrular. Onlar büyüme ihtimallerinden korkulan çocuklar. Saçları bir daha asla taranmayacak canlar. Bir daha asla öpülüp koklanmayacak kuzular. Verilecek bir cevabımız yoksa yok hükmündeyiz. Hala İkinci Dünya Savaşı filmi izleyerek afyonlanan muktedirler var sadece. Yerin dibine batsın uygarlığınız diyemiyoruz. Çünkü orada çocuklara cevabı olmayan bizler varız.

Öğrenciyken o zamanki adlandırmasıyla  bir "akıl hastanesinde" staj yapıyordum. Orada kendi çocuğunu ve annesini öldürmüş bir hastayla karşılaşmıştım. Hastanenin bahçesinde yuvasına yiyecek götüren karıncaları ezmekten büyük zevk alıyordu bu hastalıklı zihin. Karıncaları öldürmezse kendisini yiyeceklerinden endişe ediyordu. Benzer bir habis zihin yiyecek peşindeki insanları ve çadırdaki çocukları katleden bugünkü İsrail yönetiminde fazlasıyla var. Çocuğunun gözünde oluşacak küçücük pırıltı için canını adamış yüzlerce anneyi, babayı katletmek için akıl hastalığından fazlası gerekir. Küçücük bir çocuğun ellerine sığacak kadar yiyecek alabilme umudunu öldürmek barbarlıktan başka bir şey değil. İnancına bağlı olmaksızın tüm insanlığın ruhunu inciten böyle bir laneti alınlarında taşıyan katillerin zulümlerinde boğulması en büyük duam.

Sevincimi paylaşmak istedim. Kaleydoskopu sürekli sallayarak sabitlediklerimizi başka halleriyle görmeye çalıştığım yeni kitabıma hayırlı olsun der misiniz?

İlkokula beş sınıflı bir köy okulunda başladım. Akranlarımdan yaklaşık iki yaş daha küçüktüm. İkinci sınıfı bitirdiğimde okuma yazmayı bile bilmiyordum. Sonrası uzun hikâye. Öğrendiğim en yaşamsal şeylerden biri “okula niye gittiğimi” bilmenin önemiydi. Bazen ısınmak için, bazen arkadaşlar için bazen de sevdiğim bir öğretmen için gittim. Size önerim şu: Çocuklarla hayalleri ve hedefleri konusunda sohbet edin. Eğer açıkça hayalleri ve hedefleri varsa onlar yaşamı okul bellemiştir. Yok, eğer sadece ebeveynlerinin veya öğretmenlerinin hedef ve hayalleri için oradalarsa yaşam onları kıyısında tutacaktır. Kıymetli meslektaşlarım yarın okula giderken yanınızda bir sınıflık gülümseme, pırıldayan bir çift göz ve sürprizler götürün. Çocuklarla beyninizle değil sadece ve sadece kalbinizle konuşun lütfen. Çok kıymetli evlatlarım siz de okula giderken cebinize iki avuç merak koyun, kalem kutunuzun bir gözüne sevgi diğer gözüne saygı doldurun. Öğretmeninize güneşe bakan bir gezegen gibi bakın. Derler ya doğa en büyük öğretmendir. Ben de bugün doğadan ders aldım. Güzel mi?

Sevgili gençler; Ziya öğretmeniniz olarak sizden bir isteğim var. Bazı hatıralar vardır içimizi ısıtan, bir ömürlük "iyi ki" duygusuyla dolu anlar. Gazi Mustafa Kemal Atatürk ve arkadaşlarının İstiklal Harbi mücadelesi böyle bir hissin kaynağı bende. Tüm dünyanın "asla olmaz" dediği bir derin yoklukta, bir milletin yeniden doğuşundan bahsediyorum. Bunun adı Milli Mücadele, bunun adı Kurtuluş Savaşı, kurtulmanın savaşı. Bunun adı Cumhuriyet. Umut verip, heyecan verip bayrağımızı yerden kaldıranların hikayesi. İnanılmaz bir bağımsızlık ve özgürlük mücadelesinin hikayesi. Sadece yüz yıl öncesi, yüz yıl sonrası değil; bin yıl, bin asır, bin nesil şeref duyabileceğimiz bir hikaye, bir tarih bu. Çocuklarım; lütfen sloganlara sıkışıp kalmadan, gerçeğin takipçisi olun, bilerek konuşun. O dönemi anlamak için "Nutuk" okursanız, Falih Rıfkı'nın Zeytindağı eserini incelerseniz, beni çok memnun edersiniz. "Yetimler Babası" Kazım Karabekir'in hayatını öğrenirseniz memnuniyetim göklere çıkar. Buralara nasıl geldiğimizi ve günümüz dünyasını anlamanız kolaylaşır. Cumhuriyetimizin 100. yılını içimizi ısıtan Kurtuluş Savaşı kahramanları bize ikram etti. 200. yılın inşası sizlere, bizlere bağlı. Eserleri ömrünü aşan atalarımıza bakarsanız nasıl yapacağınızı göreceksiniz. İçiniz ısınacak. Sevgiyle kalın evlatlar. Bizimle birlikte, bizim gayretimizle, bizim sevgimizle çok yaşasın mı Cumhuriyet?

Kısa bir süreliğine en sevdiğiniz öğretmeninizi düşünün lütfen. Onun dersi diye en arkadaki kaynayan sohbete dâhil olmamayı göze alıp kalbinizi açarak dinlediğiniz öğretmeni. Yüzünüzde bir gülümseme belirdi değil mi? Hakkı verildiğinde ne müthiş bir kıvançtır öğretmenlik. Tüm çocuklardan her gün koşulsuz sevgi alan başka bir meslek biliyor musunuz? Ben bilmiyorum. Her bir çocuğa dünyayı değiştirme gücü verme ihtimali olan başka bir uğraş var mı sahiden? Çocukların elini tutarak, onları bilginin, merhametin ve cesaretin yolculuğuna çıkaran adanmış öğretmenlerden bahsediyorum. Her çocuk böyle öğretmenleri hak ediyor. Başöğretmen Atatürk’ün baktığı yerden günümüzü kutluyorum değerli meslektaşlarım. Sevgiyle kalın…

Binlerce çocuğu öldürmeyi haklı gösterecek kadar insanlıktan çıkmış bir zihniyet var güya "gelişmiş" denilen dünyada. Yanlışlarına yanlış dememizi yanlış buluyorlar. İşin vahim yani, şu anda Gazze'de yapılanlar asıl yapacakları iş için bir dikkat dağıtma operasyonu gibi. Görülmemiş bir yangın çıkarmaya çalışıyorlar. Düşman dedikleri düşman değil, dost dedikleri dost değil. Marketteki süngere et, çamaşır suyuna süt etiketi koymuş gibi. Süt diye çamaşır suyu içirmeye çalışıyorlar bize. Emperyal güçlerin masalarında ne var bilmiyorum ama, bilsinler ki Türkiye Cumhuriyeti Devleti 100. Yaşını kutladı. Geç kaldınız bazı emelleriniz için. Yeter ki Cumhuriyetimizin hizasını ahlaki bir vaziyet alışla koruyalım, kollayalım. Ayırmadan, kayırmadan.

Annem sen gideli yedi yıl oldu. Biliyorum kalbimizde yaşayanlar ölümsüz, biliyorum görünenle görünmeyen birleştiğinde kavuşacağız. Biliyorum yıllar uzaklaştıkça sana yaklaştığımı. Evet, biliyorum bunaldığımda rüyama geldiğini, biliyorum özlem dersimin öğretmeni olmaya devam ettiğini ve her mevsim bir başka suretle göründüğünü. Ruhumu saran neşem, kalbimi ısıtan ışığım. Bilesin ki senin evladın olmak, bu hayatta aldığım en büyük şeref. Bilesin ki dizinde yatmayı çok özledim, elleri kınalı sevdiceğim.

Eldekinin kadrini bilip, kalptekine kavuşmamız duasıyla Kadir Gecemizi kutlarım.

Gideceğimiz yere yani toprağa yakın bir gün daha yaşandı. Diz çöküldü... Toprağa ve tohumlara hürmet arz edildi. Yüreği ellerinden sıcak insanlarla dokuz çeşit tohum ve fide bismillah diyerek toprağa emanet edildi, mühürlendi. Kalbine hürmeti ve nasibi olan herkesle paylaşmak için dilek dilendi. Biraz büyüyüsün fidecikler fotoğraflarını da paylaşırım sizinle. Sizin ektikleriniz ne alemde? Balkona, bahçeye, tarlaya ve en kıymetlisi yüreklere...

Her şeyi bir şey için öldürüyoruz. Güveni, sohbeti, merhameti, adaleti, gülümsemeyi, kuşları, arıları öldürüyoruz. Her yıl 30 bin civarında canlı türü yok oluyor. Öldürdüklerimizin çoğundan haberimiz bile olmuyor. İnsanlık "Daha büyük felaket nasıl yapılır?" yarışmasında gibi. Kendilerinden zayıf olanları yok etmeyi düşünmek var olmanın yolu bellenmiş. Oysa hayattaki bütün hikâyeler birbirine bağlı. Var edilen, yaratılan her şeyin bir amacı var. "Öldürelim, kurtulalım" diyenler, sanki evrende hiç var olmayan bir çözümün peşindeler. Oysa öldürüp “kurtulabilen” tek bir insan yaşamadı yeryüzünde. Şimdilerde adı “uyutma” olan öldürme fiili sokak köpekleri için kullanılıyor. Maalesef masum insanlar, çaresiz çocuklar çok zarar gördü başıboş köpeklerden. Acil önlem gerekiyor. Birçok ülkede olduğu gibi köpekleri öldürmeden de insanları korumak mümkün. Ölüm tuğlalarıyla çocuklar için gerçek bir yaşam kuramayız. Çünkü öldüren yaşamaz ve ölümün rengi er geç kendisine, evlatlarına geri döner. Ziya sen sen ol aklınla kalbinin bağını kesme. Her canlının canı var.

Acımız büyük ve daha da büyütmeye çalışıyorlar. Canımızdan koparılan şehitlerimizin kederli ailelerine ve yüce milletimize başsağlığı diliyorum.

Kuzey Irak'ta şehit olan can parçamız askerlerimize Allah'tan rahmet, yaralı askerlerimize acil şifalar diliyorum. Milletimizin Başı Sağ Olsun🇹🇷

Sanırım ilkokul ikinci sınıftayken öğretmenimiz “İki buçuk nasıl yazılır?” diye bir soru sormuştu. Bakkaldan bir buçuk ekmek alan bir çocuk olarak önce rakamla 2 yazdım ve hemen yanına iki rakamının üst tarafını yani yarısını yazdım. Öğretmen gördüğünde tokadı basıp ve “Sen hakikaten geri zekâlısın.” demişti. Yazdığım, öğretmenime göre doğru değildi belli ki. Ama ben, en azından anlaşılmayı bekliyordum😊 Bir çocuk, bir genç -bize göre- saçmalıyorsa emin olun “benimle alay etsinler” diyerek bunu yapmaz. Bilmediğinden, anlamadığından, öyle sandığından, bizimle bağ kuramadığından dolayı yapar. Bize göre –hata- olan bir şey onun gelişme, büyüme sancıları olabilir. Tüm çocukların icatlarına, niyetlerine, anlaşılma kaygılarına, sabırsızca çözüm aradıkları "saçma" sorularına 2 buçuk üzerinden 2 buçuk veriyorum:). Allah bereket versin.

Sevincimi paylaşmak istedim. Kaleydoskopu sürekli sallayarak sabitlediklerimizi başka halleriyle görmeye çalıştığım yeni kitabıma hayırlı olsun der misiniz?

İlkokula beş sınıflı bir köy okulunda başladım. Akranlarımdan yaklaşık iki yaş daha küçüktüm. İkinci sınıfı bitirdiğimde okuma yazmayı bile bilmiyordum. Sonrası uzun hikâye. Öğrendiğim en yaşamsal şeylerden biri “okula niye gittiğimi” bilmenin önemiydi. Bazen ısınmak için, bazen arkadaşlar için bazen de sevdiğim bir öğretmen için gittim. Size önerim şu: Çocuklarla hayalleri ve hedefleri konusunda sohbet edin. Eğer açıkça hayalleri ve hedefleri varsa onlar yaşamı okul bellemiştir. Yok, eğer sadece ebeveynlerinin veya öğretmenlerinin hedef ve hayalleri için oradalarsa yaşam onları kıyısında tutacaktır. Kıymetli meslektaşlarım yarın okula giderken yanınızda bir sınıflık gülümseme, pırıldayan bir çift göz ve sürprizler götürün. Çocuklarla beyninizle değil sadece ve sadece kalbinizle konuşun lütfen. Çok kıymetli evlatlarım siz de okula giderken cebinize iki avuç merak koyun, kalem kutunuzun bir gözüne sevgi diğer gözüne saygı doldurun. Öğretmeninize güneşe bakan bir gezegen gibi bakın. Derler ya doğa en büyük öğretmendir. Ben de bugün doğadan ders aldım. Güzel mi?

Ben çocukken yere düşmüş ekmeği tıpkı düşen bir insanı kaldırır gibi kaldırırdık; dikkatle ve saygıyla. Görüyorum ki artık israf edilen ekmek “atık” olmuş. Ben çocukken sözlüklerde bugünkü anlamda “atık” kelimesi yoktu. Son 25-30 yıldır kullanılır oldu bu sözcük. Eskiden tehlikeli maddeler dışında atık olmazdı. Şimdi kâğıtlara, yiyeceklere, giysilere, metallere yani hemen her şeye atık denir oldu. Ben çocukken atık demezdik, “artık” derdik, arttı anlamında. Artıkları insanlar, hayvanlar, doğa bir şekilde yeniden değerlendirirdi. Komşular, tavuklar, kediler, kuşlar, karıncalar… Hepsiyle ortak bir soframız vardı. “Artık” ve “atık” kelimeleri arasında tek bir harf fark var. Keşke sadece öyle olsaydı. Çünkü Dünyayı yok eden bir fark var. Geri dönüşüm diye bir şey çıkardılar. Yani dediler ki “Biz tüketimden, doğayı kirletmekten vazgeçmeyiz ama günah çıkarmak için “geri dönüşüm” diyoruz” Nasrettin Hocam bu insanlar neden hala anahtarı kaybettiği yerde değil de ışık olan yerde arıyorlar? İstirham ediyorum, çocuklarımızı büyütürken sadece akademik konuları önemsemeyelim. Bir dilim ekmeğin ne demek olduğunu aç bir çocuğun gözleriyle öğretelim. Bir dilim ekmekle başlayan bu yolculuk, belki de çocuklarımızın dünyaya, insana, doğaya olan bakışını değiştirebilir. Ama lütfen önce siz inanın ve yaşayın. Ekmek sadece karnımızı doyurmaz, ruhumuzu da besler. Artık artıkları kıymetlimiz olarak görelim. Ben çocukken atık yoktu “katık” vardı. “Artık” çocuklarımıza “katık” olarak neyi miras bırakacağımızı yeniden düşünmenin zamanı hoş geldi. Gününüz güzel olsun.

Sevgili gençler; Ziya öğretmeniniz olarak sizden bir isteğim var. Bazı hatıralar vardır içimizi ısıtan, bir ömürlük "iyi ki" duygusuyla dolu anlar. Gazi Mustafa Kemal Atatürk ve arkadaşlarının İstiklal Harbi mücadelesi böyle bir hissin kaynağı bende. Tüm dünyanın "asla olmaz" dediği bir derin yoklukta, bir milletin yeniden doğuşundan bahsediyorum. Bunun adı Milli Mücadele, bunun adı Kurtuluş Savaşı, kurtulmanın savaşı. Bunun adı Cumhuriyet. Umut verip, heyecan verip bayrağımızı yerden kaldıranların hikayesi. İnanılmaz bir bağımsızlık ve özgürlük mücadelesinin hikayesi. Sadece yüz yıl öncesi, yüz yıl sonrası değil; bin yıl, bin asır, bin nesil şeref duyabileceğimiz bir hikaye, bir tarih bu. Çocuklarım; lütfen sloganlara sıkışıp kalmadan, gerçeğin takipçisi olun, bilerek konuşun. O dönemi anlamak için "Nutuk" okursanız, Falih Rıfkı'nın Zeytindağı eserini incelerseniz, beni çok memnun edersiniz. "Yetimler Babası" Kazım Karabekir'in hayatını öğrenirseniz memnuniyetim göklere çıkar. Buralara nasıl geldiğimizi ve günümüz dünyasını anlamanız kolaylaşır. Cumhuriyetimizin 100. yılını içimizi ısıtan Kurtuluş Savaşı kahramanları bize ikram etti. 200. yılın inşası sizlere, bizlere bağlı. Eserleri ömrünü aşan atalarımıza bakarsanız nasıl yapacağınızı göreceksiniz. İçiniz ısınacak. Sevgiyle kalın evlatlar. Bizimle birlikte, bizim gayretimizle, bizim sevgimizle çok yaşasın mı Cumhuriyet?

Annem sen gideli yedi yıl oldu. Biliyorum kalbimizde yaşayanlar ölümsüz, biliyorum görünenle görünmeyen birleştiğinde kavuşacağız. Biliyorum yıllar uzaklaştıkça sana yaklaştığımı. Evet, biliyorum bunaldığımda rüyama geldiğini, biliyorum özlem dersimin öğretmeni olmaya devam ettiğini ve her mevsim bir başka suretle göründüğünü. Ruhumu saran neşem, kalbimi ısıtan ışığım. Bilesin ki senin evladın olmak, bu hayatta aldığım en büyük şeref. Bilesin ki dizinde yatmayı çok özledim, elleri kınalı sevdiceğim.

"Üşüyorum, annemi istiyorum" diyen Filistinli çocuğun gözlerine bakabildik mi? Var mı bir cevabımız? Başka yöne baksak da olmuyor değil mi? Bakışlarımızı nereye kaydırsak cansız çocuklar var. İsimleri olmayan, artık bir ailenin göz bebeği, kız kardeş, ağabey olmayan, "cenaze" diye çağrılan yavrular. Onlar büyüme ihtimallerinden korkulan çocuklar. Saçları bir daha asla taranmayacak canlar. Bir daha asla öpülüp koklanmayacak kuzular. Verilecek bir cevabımız yoksa yok hükmündeyiz. Hala İkinci Dünya Savaşı filmi izleyerek afyonlanan muktedirler var sadece. Yerin dibine batsın uygarlığınız diyemiyoruz. Çünkü orada çocuklara cevabı olmayan bizler varız.

Öğrenciyken o zamanki adlandırmasıyla  bir "akıl hastanesinde" staj yapıyordum. Orada kendi çocuğunu ve annesini öldürmüş bir hastayla karşılaşmıştım. Hastanenin bahçesinde yuvasına yiyecek götüren karıncaları ezmekten büyük zevk alıyordu bu hastalıklı zihin. Karıncaları öldürmezse kendisini yiyeceklerinden endişe ediyordu. Benzer bir habis zihin yiyecek peşindeki insanları ve çadırdaki çocukları katleden bugünkü İsrail yönetiminde fazlasıyla var. Çocuğunun gözünde oluşacak küçücük pırıltı için canını adamış yüzlerce anneyi, babayı katletmek için akıl hastalığından fazlası gerekir. Küçücük bir çocuğun ellerine sığacak kadar yiyecek alabilme umudunu öldürmek barbarlıktan başka bir şey değil. İnancına bağlı olmaksızın tüm insanlığın ruhunu inciten böyle bir laneti alınlarında taşıyan katillerin zulümlerinde boğulması en büyük duam.

Gideceğimiz yere yani toprağa yakın bir gün daha yaşandı. Diz çöküldü... Toprağa ve tohumlara hürmet arz edildi. Yüreği ellerinden sıcak insanlarla dokuz çeşit tohum ve fide bismillah diyerek toprağa emanet edildi, mühürlendi. Kalbine hürmeti ve nasibi olan herkesle paylaşmak için dilek dilendi. Biraz büyüyüsün fidecikler fotoğraflarını da paylaşırım sizinle. Sizin ektikleriniz ne alemde? Balkona, bahçeye, tarlaya ve en kıymetlisi yüreklere...

Kısa bir süreliğine en sevdiğiniz öğretmeninizi düşünün lütfen. Onun dersi diye en arkadaki kaynayan sohbete dâhil olmamayı göze alıp kalbinizi açarak dinlediğiniz öğretmeni. Yüzünüzde bir gülümseme belirdi değil mi? Hakkı verildiğinde ne müthiş bir kıvançtır öğretmenlik. Tüm çocuklardan her gün koşulsuz sevgi alan başka bir meslek biliyor musunuz? Ben bilmiyorum. Her bir çocuğa dünyayı değiştirme gücü verme ihtimali olan başka bir uğraş var mı sahiden? Çocukların elini tutarak, onları bilginin, merhametin ve cesaretin yolculuğuna çıkaran adanmış öğretmenlerden bahsediyorum. Her çocuk böyle öğretmenleri hak ediyor. Başöğretmen Atatürk’ün baktığı yerden günümüzü kutluyorum değerli meslektaşlarım. Sevgiyle kalın…

Her şeyi bir şey için öldürüyoruz. Güveni, sohbeti, merhameti, adaleti, gülümsemeyi, kuşları, arıları öldürüyoruz. Her yıl 30 bin civarında canlı türü yok oluyor. Öldürdüklerimizin çoğundan haberimiz bile olmuyor. İnsanlık "Daha büyük felaket nasıl yapılır?" yarışmasında gibi. Kendilerinden zayıf olanları yok etmeyi düşünmek var olmanın yolu bellenmiş. Oysa hayattaki bütün hikâyeler birbirine bağlı. Var edilen, yaratılan her şeyin bir amacı var. "Öldürelim, kurtulalım" diyenler, sanki evrende hiç var olmayan bir çözümün peşindeler. Oysa öldürüp “kurtulabilen” tek bir insan yaşamadı yeryüzünde. Şimdilerde adı “uyutma” olan öldürme fiili sokak köpekleri için kullanılıyor. Maalesef masum insanlar, çaresiz çocuklar çok zarar gördü başıboş köpeklerden. Acil önlem gerekiyor. Birçok ülkede olduğu gibi köpekleri öldürmeden de insanları korumak mümkün. Ölüm tuğlalarıyla çocuklar için gerçek bir yaşam kuramayız. Çünkü öldüren yaşamaz ve ölümün rengi er geç kendisine, evlatlarına geri döner. Ziya sen sen ol aklınla kalbinin bağını kesme. Her canlının canı var.

Yapay zeka iyi "soru" sormakla; soru kalitesiyle ve “prompt” mühendisliği ile ilgilenirken, okullar tüm dünyada hâlâ "cevap" almanın peşinde. Aralarında derin bir anlayış farkı var ve durum giderek okulların aleyhine evriliyor. Okul, internette erişilebilen bilgiyi sınıfta tekrar etmekten vazgeçip, internetten edinilemeyen deneyim, yaşantı ve tefekkürün mekânı haline gelmeli. Böyle olduğunda açık kitap sınavlar da yapılabilir, yapay zeka destekli ödevler de. Cevapları verip, "Buna uygun soru hazırlayın lütfen" demeye bugünden başlayabiliriz.

Eldekinin kadrini bilip, kalptekine kavuşmamız duasıyla Kadir Gecemizi kutlarım.

Binlerce çocuğu öldürmeyi haklı gösterecek kadar insanlıktan çıkmış bir zihniyet var güya "gelişmiş" denilen dünyada. Yanlışlarına yanlış dememizi yanlış buluyorlar. İşin vahim yani, şu anda Gazze'de yapılanlar asıl yapacakları iş için bir dikkat dağıtma operasyonu gibi. Görülmemiş bir yangın çıkarmaya çalışıyorlar. Düşman dedikleri düşman değil, dost dedikleri dost değil. Marketteki süngere et, çamaşır suyuna süt etiketi koymuş gibi. Süt diye çamaşır suyu içirmeye çalışıyorlar bize. Emperyal güçlerin masalarında ne var bilmiyorum ama, bilsinler ki Türkiye Cumhuriyeti Devleti 100. Yaşını kutladı. Geç kaldınız bazı emelleriniz için. Yeter ki Cumhuriyetimizin hizasını ahlaki bir vaziyet alışla koruyalım, kollayalım. Ayırmadan, kayırmadan.